دوشنبه سوم ذی الحجه سال 10 هجری قمری، 15 اسفند سال 10 هجری شمسی، 4 مارس 632 میلادی

امروز، کاروان پیامبر(ص) به "مَرٌُ الظٌَهران" رسید و تا شب، در آن جا توقف کرد. آن گاه کاروانیان شبانه به سوی "سَرِف" حرکت کردند و به جایی رسیدند که منزل بعد از آن، مکه معظمه بود.حاجیان دیگری در بین راه به جمع مسافران حرم امن الهی  ملق شده اند. اینک کاروان رسول خدا پذیرای بیش از صد هزار نفر است.

فراق مدینه از یار به دهمین روز خود رسیده است و مسجد زیبای نبوی، ده شبانه روز است که بی فروغ مانده.نه پیامبری.... نه وصی پیامبر و نه خاندان پاک و مطهر او.

سال ها پیش، پیامبر اسلام(ص)، با ورود به مدینه، شروع به ساختن مسجدی کردند، که قبر شریف آن حضرت اینک در همین مسجد قرار دارد. قسمت شمالی مسجد، محل عبادت و صفٌه های جنوبی آن،آسایشگاه مهاجرانی بود که از مکه با رسول خدا(ص) کوچ کرده بودند و در مدینه منزلی نداشتند و یا محل خواب انصار فقیر و بی بضاعت بود.

آری، مسجد رسول خدا(ص) در مدینه استراحتگاه چهارصد قفیر و بینوا بود که هر یک از آنها به طریق کسب و کار یا با کمک از بیت المال مسلمانان و غنایم جنگی به تدریج، سرمایه ای به دست می آوردند و منزلی می گرفتند.

در کنار مسجد پیامبر(ص)، خانه جمعی از مهاجران و انصار قرار داشت که برخی از ایشان برای افتخار، از خانه های خود روزنه ها و درهایی به این مسجد باز کرده بودند... جبرئیل نازل گردید و چنین پیام آورد: در های این خانه به مسجد،همگی بسته شود، جز درِ خانه علی(ع).

جماعتی به اعتراض سخنانی گفتند.یان سخنان به پوش پیامبر(ص) رسید.پس فرمودند:

"ای مردم، بدانید که من فرمان یافته ام جز درِ خانه علی، درِ خانه همه مهاجران و انصار را به مسجد ببندم.شنیده ام که برخی از شما سخنی گفته اید.به خدا سوگندمن از خود نه دری را بستم و نه دری را گشودم،بلکه این فرمانی از سوی خداوند است که باید پیروی کنم"(2)

پاورقی:

1-اشاره به حدیثی ز امام رضا(ع):عوالم العلوم / ج 15 / ص 223

2-بحارالانوار / ج 1 / صص 20 و 23 و برخی از مدارک معتبر اهل تسنن: صحیح ترمذی / ج 2 / ص 301. مستدرک الصحیحین / ج 3 / صص 116 و 125

یکشنبه سوم ذی الحجه سال 10 هجری قمری، 15 اسفند سال 10 هجری شمسی، سوم مارس 632 میلادی

در نهمین روز سفر حجة الوداع، کاروان عظیم پیامبر (ص) به (عُسفان) رسید.

رسول اکرم(ص) با عزمی راسخ به همراه قافله هفتاد هزار نفری خود، همچنان به سمت مکه پیش می روند تا آخرین فرمان های خداوند را اجرا کنند.سفری با دو ماموریت الهی: اجرای صحیح مراسم حج و آموزش واجبات و مستحبات آن به مسلمانان و همچنین اعلام عمومی امر ولایت و امامت و تعیین جانشین خویش به فرمان خداوند، چرا که دیگر خورشید عمر مبارکشان رو به افول نهاده است.

امیرمومنان(ع) هم با سپاهیان خویش از یمن به سمت مکه در راه است و بی صبرانه در انتظار دیدار رسول خداست.

اغلب مورخان و محدثان، به تواتر در کتب خویش نقل کرده اند که رسول خدا (ص) فرموده است:" اولین کسی که در روز قیامت در کنار حوض کوثر، بر من وارد می شود، علی است.او همان جوانمردی است ک پیش از هرکس اسلام آورد و نماز گزارد و به فرمان خدا و رسول گردن نهاد"

ابوذر غفاری می گوید:از رسول گرامی خدا(ص) شنیدم که درباره امیرمومنان(ع) می فرمودند:"یا علی، تو اولین کسی هستی که به من ایمان آوردی.تو کسی خواهی بود که در قیامت با من مصافحه می کنی. تو راست گویِ بزرگواری.تو کسی هستی که جداسازنده حق و باطلی و حق همواره با توست. تو پیشوا و رهبر مومنانی. تو برادر من، وزیر من، و بهترین کسی هستی که پس از من باقی خواهی ماند و وعده های مرا انجام می دهی"

"لولا انتَ-یا علیٌُ- لَم یَعرَفِ المومنون بَعدی"(2)

"یاعلی، اگر تو نباشی، پس از من، مومنان شناخته نمی شدند"

آری، با ولایت و امامت علی و یازده امام از فرزندان او(علیهم السلام)، اهل ایمان از کافران، باز شناخته می شوند، چرا که علم کتاب نزد آنهاست و آنان گواه حقانیت آیین اسلام اند.ایشان اند ک فهم درست از دین پیامبرند و قرائت و تفسیر آنان از دین باید معیار باشد. و در زما ما نیز چنین است که هرکس درک خود را با امام زمان خویش محک زند، حق را یافته و در صراط امن الهی است و اگر او را مقتدای خویش قرار ندهند، در مسیر کفر و گمراهی، حیران و سرگردان خواهد بود.

پاورقی:

1-اشاره به حدیث نبوی (ص) که فرمودند: "انبیا و اوصیاء ایشان روز غدیر خم را عید می گرفتند".عوالم العلوم / ج 15 / ص 211 . در برخی مدارک این روز را روز ادریس،هود،... نیز نامگذاری کرده اند.

2-بحارالانوار / ج 39 / ص 207 و از اهل تسنن:کنز العمال / ج 6 / ص 402

شنبه دوم ذی الحجه سال 10 هجری قمری، 14 اسفند سال 10 هجری شمسی، دوم مارس سال 632 میلادی

در هشتمین روز ، کاروان حجة الوداع که به "قُدَید" رسیده است، در آنجا توقف می کند.امیر مومنان علی(ع) و همراهان او-که به فرمان پیامبر(ص) برای دعوت به حق و جمع آوری زکات و جِزیه(1) به نَجران و یمن رفته اند-هم اینک با همراهان خود به سمت مکه ره می سپارند.

نجران-که منطقه ای مسیحی نشین در مرز یمن و حجاز است-خود حکایتی در فضیلت خاندان وحی در خاطره دارد.چند ماه پیش، هیئت نمایندگی مسیحیان نجران،مرکب از شصب تن از برگزیدگان این قوم در پاسخ به ندای پیامبر(ص)- که آنهارا به قبول اسلام دعوت کرده بود-وارد مدینه شدند و وقایع و گفت و گو های بسیاری بین آنها و آخرین فرستاده خدا پیش آمد. سرانجام رهبران مسیحی نجران از قبول اسلام سرباز زدند و حاضر به پرداخت جزیه نشدند.

رسول خدا(ص) ایشان را به مباهله فرا خواندند.بدین سان که از هر یک از دو طرف، برگزیده ترین ها، در نقطه ای خارج از مدینه به نفرین برخیزند تا خداوند دروغگویان را از رحمت خویش دور سازد و بر آنان عذاب فرو فرستد.

قرآن چنین می فرماید:

"فَقُل تَعالوا نَدعُ ابناءَ نا و ابناءَکم و نساءَنا و نساءِکُم و انفُسَنا و انفُسَکُم ثُمٌَ نبتهِل فَنَجعَل اللهِ علی الکاذِبین" (آل عمران / 61)

"پس بگو:بیایید- حاضر شویم-تا پسرانمان و پسرانتان و زنانمان و زنانتان و خودمان و خودتان را فرا بخوانیم.سپس دعاکنیم تا خداوند دروغگویان را به لعنت( و مجازات) خویش گرفتار سازد"

لحظات مباهله فرا رسید و دیدگان حیرت زده مسیحیان سیمای مطمئن و آرام پیامبر(ص) را مشاهده کردند که قدم به میدان مباهله می گذارد. در حالی که کودکی را در آغوش دارد و دست گلبوته ای دیگر را در دست می فشرد. بانویی در پس حضرتش حرکت می کند و در پشت سر آنها شوی افتخار آفرین این بانو، چهره آشنای عبادت و رزم، گام بر می دارد.به راستی، پیامبر(ص) تا چه اندازه به دعوت و دعای خود اعتقاد دارد که عزیزترین کسان خود را به وادی بلا و خطر آورده است؟

... چنین بود که گروهی از نجرانیان مسلمان شدند و بقیه از بیم هلاک شدن،  جزیه دادن را پذیرفتند و از درِ صلح در آمدند و شاه مردان به گواهی همین آیه به " نفس پیامبر و جان رسول خدا" شهرت یافت.(2)

پاورقی:

1-مالیاتی که مسیحیان و یهودیان به حکومت اسلامی می پردازند تا حکومت اسلامی در برابر دشمنان از آنان محافظت کند و امنیت ایشان را تامین نماید.

2-بحارالانوار / ج 25/ ص 223 و برخی از مدارک معتبر اهل تسنن: صحیح مسلم/ باب فضائل الصحابه . صحیح ترمذی / ج 2 / ص 300. مسند احمد / ج 1 / ص 185

 جمعه اول ذی الحجه سال 10 هجری قمری،13 اسفند سال 10 هجری شمسی،اول مارس سال 632 میلادی

 پنج شنبه 30 ذی القعده سال 10 هجری قمری، 12 اسفند سال 10 هجری شمسی، 28 فوریه سال 632 میلادی

 باعرض سلام به خدمت خلیفه ی خداوند در زمین وجانشین خداونددر تمامی عوالم افرینش.

ما خوب میدانیم که دلیل اصلی غیبت تنها این است که دراصل ماباکارها وگناه هاوخطاهای خودمان نتوانسته ایم شرا یط ظهورشمارافراهم کنیم وهمین مسئله باعث رنجش شما از دست ماشده  ومیشودوبازهم با این همه خطاهایی که ازماسر زده شما هنوز هم پشت ماروخالی نکرده ایدوبرای هدایت ماتلاش میکنید وامید به بازگشت وتوبه ی ما داریدکاش میشدکه ماهم جزو آن دسته از کسانی باشیم که برعکس مردم زمان خود عمل کردند وحسین (ع) زمان خودرایاری کردندباشیم وازمسئله ی عاشوراوغفلت مردم درس عبرت بگیریم وتلاش کنیم که امام حسین(ع) زمان ما  درقتلگاه غیبت غریب و تنها دست وپا نزند

برای همین از شما میخواهم که برای هدایت بنده بیش از پیش تلاش کنیدوبنده وتمامی شیعیان راهدایت کنیدتاما هم بتوانیم شمارا یاری کنیم ودر این زمانه ای که فرقه های ضاله وگمراه کننده قصد فریب مردم را دارند ومیخواهند حسین این زمان یعنی مهدی صاحب زمان(عج) را درکربلایی به نام غیبت وغفلت شیعیان  شهید کنندما بتونیم شمارا یاری کنیم.....

 سالیانی دور، مردی از تبار پیامبران الهی گام در سفری بیست روزه می گذارد تا جانشینان خویش را در زمان و مکان مشخص، برای تمامی بشریت و آینده انسان معرفی کند، پیام این سفر را باید حاضران به غایبان برسانند.

مکان:عربستان.ساحل شرقی دریای سرخ.آبگیر و غدیر خم

زمان:دوشنبه، ذی حجه سال 10 هجری قمری مصادف با اول فروردین ماه سال 11 هجری شمسی مطابق 18 مارس سال 632 میلادی

شما این پیام را شنیده اید؟

کودک منطقی:

یکسال پس از شهادت حضرت علی بن موسی الرضا (علیه السلام)، مامون به بغداد آمد.روزی عزم به شکار کرد.امام جواد (علیه السلام) در کناری ایستاده بود و چند کودک در آن نزدیکی به بازی مشغول بودند.همین که مرکب مامون را دیدند، فرار کردند. ولی محمد بن علی جواد (علیه السلام) در حالی که تنها 9 سال از عمرش گذشته بود، به جای خود ایستاد. خداوند محبت او را به قلب مامون افکند و پرسید: چه عاملی باعث شد که تو با سایر کودکان فرار نکردی؟

حضرت جواد (علیه السلام) فورا جواب دادند: ای امیر! راه تنگ نبود که من با رفتن خود آنرا برای عبور خلیفه گشایش داده باشم و مرتکب گناهی هم نشده ام که از ترس مجازات، فرار کنم و من نسبت به خلیفه مسلمانان، حسن ظن دارم.گمانم این است که او به بی گناه آسیب نمی رساند.بدین جهت در جای خود ماندم و فرار نکردم.

مامون از سخنان محکم و منطقی کودک و همچنین قیافه ی جذاب و گیرای او تعجب کرد و پرسید: اسم شما و اسم پدرت چیست؟

حضرت فرمودند: " محمد بن علی الرضا علیه السلام"

مامون نسبت به پدر او از خداوند طلب رحمت کرد و راه خود را در پیش گرفت.چون به صحرا رسید نظرش به دراجی افتاد. باز(پرنده شکاری) از پی آن رها کرد.باز مدتی ناپدید شد.چون از هوا برگشت، ماهی کوچکی در منقار داشت که هنوز نیمه رمقی در آن بود.

مامون از مشاهده آن حال در شگفت شد و آن ماهی را در دست گرفت و برگشت.چون به همان محل که هنگام رفتن حضرت جواد (علیه السلام) در آنجا بود رسید، باز دید که کودکان فرار کردند ولی اون همچنان در جای خود ایستاده است.وقتی خلیفه نزدیک شد، گفت: ای محمد! این چیست که در دست من است؟

فرمودند: ای امیر! خداوند با قدرت خود در دریا، ماهیان ریزی آفریده.باز های پادشاهان و خلفا آنرا شکار می کنند و پادشاهان آنرا در کف می گیرند و سلاله نبوت را با آن امتحان و آزمایش می نمایند.

مامون از مشاهده این وضع، تعجبش افزون شد و گفت: حقا که تو فرزند امام رضایی(علیه السلام)!یعنی از فرزند آن بزرگوار ، این عجایب و شگفتی ها بعید نیست.

سپس، او را طلبید و مورد اعزاز و اکرام قرار داده، از آن پس ،بخاطر فضل و علم و کمالی که با وجود کمی سن، از آن حضرت ظاهر می شد، پیوسته به او مهربانی می کرد.

منبع:الصواعق المحرقه، احمد بن هیثمی، ص 204. منتهی الآمال، ج 3، باب 11، ص 1760